Selecteer een pagina

Ja Ja daar is ze weer, terug van weggeweest. Wat ziezo het motto van de selectie van dit seizoen is. Oude rotten vergaan niet 😉 zag ik al!

In 2019 is het ‘ik stop met handbal’ het nieuwe ik ben er gewoon nog hoor. En zo mag ik er ook aan geloven.

Bij binnenkomst nog een grote mond: Ik schrijf alleen een verslag wanneer er vandaag gewonnen wordt (Misschien dat er ooit een keer naar mij geluisterd word). Maar helaas, stom gelijkspelletje, met naar mij mening toch een verloren punt ipv een gewonnen punt, ZONDE!

Dat liep dus vandaag even anders, maar ja ik ben de beroerdste niet.

Dus daar komt ie dan,
De wedstrijd begon voor de supporters koud. Hal 2. Lijkt op een oude veilinghal, kil, koud en er is geen reed te beleven. Gelukkig was het KSV die met een krappe selectie het zonnetje liet schijnen.
Het was Britney die de keepster meerdere malen het nakijken gaf middels mooie pan-en-kaas! Die zaten er ff lekker in! Wat een pegels.
KSV kwam hierdoor binnen no time op 1-4 voorsprong. Daarna zakte het wat terug. De nummer 14 van Aalsmeer kreeg het op haar heupen en prikte achter elkaar ballen in het netje achter Brenda. Na nauwelijks 7 minuten te hebben gespeeld stond het 6-6. Vet balen dit, niemand had hier een antwoord op en ik zag aan alles dat het geen makkelijk wedstrijdje zou worden. Maar wat wil je met amper een anderhalve man en een paardenkop op de bank aan de kant van KSV tegen een leger aan leeuwinnen van Aalsmeer. Deze strijd was gedoemd om te mislukken.

KSV moest vanaf toen alle zeilen bijzetten. En dat deed het gelukkig ook. Via Judith die voor mij verassend (ik moest echt ff twee keer kijken, maar het misstond haar niet) op de opbouw haar mannetje stond en Jorien die weer van die ouderwetse ballen erin wist te prikken pakte KSV een 8-9 voorsprong. Oude rotten vergaan niet!
Via Jacqueline en Jorien werd het 12-12. Het was Juud die de ruststand op 12-13 bracht via een mooie situatie, die ik voor dit verslag wat ga verheerlijken. Brenda gooide een break (met hars) iets te ver naar voren (sorry bren, meestal zijn ze perfect) Juud sprinten met 130 km per uur achter de bal aan en ik zag de bal al op het achterhoofd van de tegenstander in de handen van Judith belanden (ja je verzint het niet, het had zo leuk geweest als dit gebeurd was). Hoe ze het voor elkaar kreeg maar half vloerend op de grond wist ze toch de bal ‘tussen de beentjes’ van de keepster te prikken. Echt een toverbal zo mooi. Dat was genieten. Ik droomde nog even weg! En fuuuuuuuuuuuuuuut daar was het rust. Domper, te kort genoten.

Of zouden wij de tweede helft nog meer van dit soort dingen voorgeschoteld krijgen? Ik hoopte het voorzichtig want ja je weet het nooit met anderhalve man, paardenkop en een legioen aan leeuwinnen….

Na rust was KSV het even kwijt. Van 12-13 werd het binnen no time 14-13. Gelukkig herpakte KSV zich snel. Via Jonna, Judith en nog zo een oude rot in het vak genaamd Mandy kwam KSV weer op een voorsprong 15-16. Er werd voor elke punt gestreden. De verdediging van KSV stond niet helemaal op orde en meerdere waren door de ander halve man en paardenkop leeg gestreden. Met zeker nog 5 minuten op de klok ging het tempo wat omlaag. KSV kwam op een 20-22 voorsprong en verzuimde in de aanval de marge te vergroten naar 3. In plaats daar van kwamen de leeuwinnen van Aalsmeer dichterbij en sloopte de foutjes aan de kant van KSV erin. Moe gestreden kon KSV niet voorkomen dat Aalsmeer net voor tijd de gelijkmaker in het doel planten. Zo, enorm zonde…

Gelijkspel wat voelde als een punt verloren. Dat zijn de gene die je snel wil vergeten..

Oproep aan alle oude rotten! Handbal hoef je niet te missen, gewoon weer lekker terugkomen 😉…………