Het was niet goed voor de rikketik.

Zaterdag bepakt en bezakt richting Amsterdam de Pijp om te spelen tegen US. Een heel systeem in het ophaalschema vanwege een ‘geplande stapavond’ gingen wij met een aantal auto’s op weg.
Het is daar altijd zo een gedoe om te parkeren. En ook nu kon je alleen een Smart overdwars in de parkeervakken douwen. Na een paar rondjes te hebben gereden was er eindelijk plek. En jawel op een plekje in een aftands griebes buurtje waar je niet dood maar eigenlijk ook niet levend gevonden wil worden. Maar ja, ons een zorg de auto stond en er moest al snel gehandbald worden.
Ik had samen met Bibi voor de wedstrijd een klein dejavuutje van vorig jaar. Verloren kansloze pot en daarna een groot zuipfestijn om het verdriet weg te drinken. Een slok borrel smaakt lekkerder bij winst. Dus er zat vandaag niets anders op.
Bieb merkte nog even op dat de eeuwige student waar wij vorig jaar zo een moeite mee hadden vandaag niet aanwezig was (waarschijnlijk is ze ooit een keer afgestudeerd). Lucky us dacht ik. Maar helaas was er vandaag iemand anders de pain in the ass (lees; keepster in topvorm).
Het fluitsignaal klonk en het was Rosina die meteen van zich liet horen door de bal geplaatst in de kruising af te vuren. Via Judith en Jacqueline werd het 4-4. Vanaf minuut een was te  merken dat het vandaag een lastige pot zou worden. De verdediging van beide ploegen stond als een huis en er was nauwelijks een doorkomen aan. Pas na 10 minuten werd er weer gescoord. Patty stond als een gek te blokken en werd bij haar verdedigende actie via een elleboogzwaai achter op haar achterhoofd getikt (haaa ik wilde zeggen voor op haar achterhoofd, dat kan nie). Die was voor even uitgeschakeld, redelijk loens kijkend en krokkie kon ze gelukkig de wedstrijd voortzetten want het grof geschut hadden wij wel nodig in de verdediging.  Naar een 5-5 stand werd het scoren belemmerd voor KSV en wel door een uitstekend spelende keepster van US die met haar go gooo gadget uitschuifbare armen op dat moment een real pain in the ass was voor KSV (Brenda stond overigens ook een wereldwedstrijd te keepen). Moeilijk houdbare ballen bokste ze zo het doel uit. Hierdoor kon US uitlopen naar een 9-6 voorsprong met rust.
Zaak na rust de ‘rust’ te bewaren en de verdediging potdicht te houden want het was mij toch een lekker wedstrijdje om te zien. De meiden waren stuk voor stuk hard aan het werken. Via onze 3 J’s, Juud, Jacq en Jonna liep KSV na rust al gauw de achterstand in 11-10. Jacqueline stond als een dijk te verdedigen en US kreeg het moeilijk met scoren. Via Patty en Roos werd het 15-13. Judith werd op dat moment naar de grond gewerkt en ik moest ijs gaan halen. Hij was dat wel voor Juud maar ik had hem bijna nodig om af te koelen. Pff wat een spanning, mijn rikketik schoot naar 200 slagen per minuut. Het was weer ouderwets billen knijpen en peentjes zweten. Tijdens het halen van ijs had ik de weergaloze penaltystop van Brenda gemist. Dit was op een cruciaal punt. Via een toverbal van Mik werd het 17-16. Met nog maar een paar seconde op de klok schoot Jonna de bal in de kruising 17-17. Pff ik had het niet meer, er was nog tijd  voor een aanval voor US met een eventuele onderschepping voor KSV. Rosina werd op dat moment redelijk hardhandig naar de grond gewerkt en de leidsmannen floten af.  Poeh wat een pot, ik heb genoten.
PS. Een slok borrel met een gelijk spel smaakt best goed.
Aanstaande zaterdag geen verslag van uw vaste reporter maar een van ‘interim reporter Cora’. Dat wordt een must om te gaan lezen