Toen iemand mij begin van dit jaar vroeg hoelang ik eigenlijk al handbalde, kwam ik er tot mijn schrik en blijdschap achter dat dat dit jaar precies 30 jaar is.
En dan met sommige meiden dus ook al 30 jaar lang in nagenoeg hetzelfde team. We zijn een trouw, bijzonder, gezellig, serieus en over-fanatiek stelletje bij elkaar…
Wij hadden elkaar zo’n 15 jaar geleden gezworen niet zo te willen worden als de Zeeburg-oma’s waar we het nog wel eens tegen moesten afleggen toentertijd, maar moet je nu eens kijken! Mijn vader had dat toen al wel voorspeld met zijn alom bekende zin “let nou maar op mijn woorden…” en omdat hij het nu helaas niet meer de moeite waard vind om in de pen te klimmen, pak ik hem vandaag toch weer op!

Dat het een bijzonder handbaljaar zou worden begon al bij het zien van de tegenstanders. Veel oude, trouwe bekenden die net als ons hun toch wel halve leven in dames 1 hebben gespeeld en het spelletje nog steeds (te) fanatiek willen spelen. Niet meer in het weekend, dan hebben we de verplichtingen van de nieuwe generatie, maar lekker door de weeks.
Niks mooiers dan thuis op woensdag om 19.00 uur te moeten handballen en dus om 18.40 de Waardergolf binnen te stormen. Ook niks fijners om pas om 20.30 te vertrekken zodat je om 21.30 kunt starten in Venhuizen. Dat ik dan na afloop tot ten minste 01.30 naar het plafond staar neem ik met alle liefde op de koop toe.

Van de bunker in Bergen en de geweldenaren uit Westwoud tot de krochten van de Kersenboogerd, alles hebben we weten te winnen en dat maakt ons nu al tot de nummer 1.
Die laatste kregen we overigens niet cadeau. We hebben al veel meegemaakt, maar deze was er toch weer eentje voor in de boeken. We stonden in die eerste chaotische en agressieve helft zelfs een volle punt achter. Waar we er normaal volle gas vooruit op en over gaan, gebeurde er nu iets anders… we werden zowaar rustig. Dat was de enige manier om deze tegenstander zonder kleerscheuren te overleven. We wisten niet hoe snel we na afloop weg moesten wezen daar, dus bij thuiskomst hebben we allemaal voor zich een klein kampioensdansje moetendoen…

Stiekem wist ik vorige maand trouwens al dat we een feestje konden gaan vieren, toen ik met een wijntje te veel bij de Dirty Daddies stond en “We are the Champions…” voorbij kwam. Met mijn ogen dicht waande ik me toen al in de KSV-kantine waar we zo vaak ons overwinningsfeest hebben mogen vieren. Vol overtuiging stuurde ik een filmpje in onze app, ten teken dat ik me al aan het voorbereiden was.
Die app, ik weet niet of ik dat bekend mag maken, heet overigens vol trots en zonder schaamte “KSV dames 1”. Ik bedoel maar…
De platte kar mag dus besteld, daar zullen we met z’n tienen vol trots mee door Heerhugowaard paraderen. Greet op de trekker, als dank voor de vele wedstrijden fluiten. Jorien, Laura en Esther voorop. Die vangen namelijk altijd de klappen overal op. Schrammen, bloed, een pluk haar, een bh-band… ze hebben weer aardig wat weerstand opgebouwd dit jaar.

Daarna komen Rosanne, Renate en Mariska: lekker trouw, stabiel, rotsen in de branding en ons team (en dus de kar) in evenwicht houdend. Aan de andere kant Jessica en ik. Kunnen we lekker schreeuwen, brullen, high-fiven, mopperen en kibbelen!
Paulien en Wendy zullen er waarschijnlijk voor kiezen om er achteraan te joggen, houden ze van met hun goede conditie en hebben nog niet genoeg breaks gelopen dit jaar.
Natuurlijk ook bedankt degene die zo nu en dan hebben ingevallen, een extra wisseltje op z’n tijd is op onze leeftijd toch wel heel fijn…

We mogen nog 3 wedstrijden binnen en er komt nog een mooi buitenseizoen aan, dus als u wilt genieten van dit trouwe stelletje, dan bent u natuurlijk van harte welkom!
Lukt dat nou niet, inmiddels handbalt de jongste generatie (slechts 4 en 5 jaar oud) ook en deze zijn zelfs al te bewonderen! Ze worden met ijzeren discipline opgeleid. We willen tenslotte niks aan het toeval overlaten!