Afgelopen zaterdag moesten wij aantreden tegen it giet oan Cometas, uit Leeuwarden. Die hadden vorige week onze dorpgenoot best flink opgerold dus wij waren gewaarschuwd.

Heerlijk sportavondje is gekomen! Voor de wedstrijd even een beetje de zenuwen wegwerken. Anekdotes over rode kaarten, leidsmannen, nabesprekingen over de trainingen. Altijd een lolletje met Theo. Van zenuwen geen sprake 😉 maar Theo zag het voor de wedstrijd nog niet helemaal zitten. De generale van donderdag was er niet een om over naar huis te schrijven…haha ben ik even blij dat vaak een slechte generale een goede uitvoering betekend. En dat was het vandaag ook. Ik wenste de meiden veel toi, toi voor de wedstrijd! Aan de bak!

Waar de verdediging tijdens de training van donderdag nog heel wat steken liet vallen, stond het vandaag als een huis, naja een muur, naja zeg maar gerust een ijzerengordijn.. het gordijn dat zich KSV mocht noemen.

Vanaf minuut 1 ging het gelijk op. Het waren Jonna en Jacqueline die via prachtige 1 tegen 1 acties de verdediging van Cometas versteld deed staan. 3-3 na ongeveer 6 minuten. In de tussentijd ook 4 gele kaarten, al met al ging het er lekker hard aan toe.

Na ongeveer 7 minuten kwam de keepster van Cometas om de hoek kijken. Zij was op dat moment echt de ware plaaggeest van KSV. Zij stopte echt alle onmogelijke ballen. Het ging van 4-4 naar 4-6 naar 4-8. Veel kansen van KSV werden gemist.

KSV ging rusten met een 4-8 achterstand. In de rust wat puntje op de spreekwoordelijke I gezet. Meiden waren goed gezind, iedereen had geloof in een goede afloop. Tweede helft moest er nog een tandje erbij. En dat deed KSV

Via pegels van Rosina, Jonna en Bibi werd het 7-9 en kroop KSV stukje bij beetje dichterbij. Het ijzerengordijn stond weer sterk en Cometas moest zelfs met 3 vrouwen de aanval aangaan (twee minuten werden rijkelijk gestrooid). KSV hield het toen pot dicht. Via mooie acties van Jonna werd het 9-11. Pff wat een spanning! Elke keer als KSV dichterbij wist te komen, liep Cometas weer ietsje uit. Via Jacqueline en Rosina werd het 14-15! Bijnaaaaaaaaaaaaa!

En daar kam het. Nou zeg maar zij! Onze balkunstenares Brittney die vanaf de achterlijn, inmiddels al half liggend op de grond, de bal met een pegel van zo’n 200km per uur boven in de kruizing wist te plaatsen. Eentje met een goud randje! Later deed ze het nog even dunnetjes over wat een beauty’s!!

Die boezems van mij begonnen flink te fibrilleren. Neeeee, niet die van voren, maar die van het hart. Moan, mijn hartslag ging echt tegen het plafond. Een ritmestoornis was er niets bij, klamme handjes, rode wangen, vingers die door de spastische bewegingen elke druk op de ipad een verkeerde knop raakte….

Herenmina, wat een spanning, zo niet goed voor de ‘zwakke Rikketik’, mening mens was al een aantal keer tegen de vlakte gegaan van de spanning. Ik was van de stress al een aantal ‘kansen’ vergeten op ons digitale net in te voeren.

Elke keer als er een doelpunt viel moesten Britt en ik ons best doen om de ipad door het juigen niet uit ons handen te laten vallen. Zo spannend die laatste paar minuten…. ook nog eens twee minuten om onze oren! Ik had het niet meer. KSV kwam voor met 17-16, nog een paar seconde op de klok…. bam die bal erin! Ik baalde maar wat ook opgelaten en gelukkig!

Wat een dijk van een wedstrijd. Ik ben trots op de meiden! Hard gevochten, zoveel mooie dingen gezien. Ik heb duizend maal genoten.

Met een speciale grote dank aan de E4 en onze mascotte, die ons op de spannende momenten door de wedstrijd hebben weten te blazen!

Met opgeheven hoofd naar volgende week! Wij lusten iedereen rauw!

Gr Nikki