Er gaat maar een gedachte door mijn hoofd. F* Wereldkampioen. Is het verstandig om na deze geweldige WK-finale het verslag te schrijven van afgelopen zaterdag. Natuurlijk niet, wij vallen totaal in het niets bij deze uitzonderlijke van wereldklasse prestatie. Maar het zal onze sfeerloze wedstrijd wel wat smeuïgheid meegeven. Die adrenaline, daar kan ik vast wat moois van breien. Dus bring it on!

En daar dwaalt mijn gedachte weer, daar naar het verre Japan. Mijne gute! Dat was mij een zondagmiddagje wel zeg. Pff, 60 minuten lang een hartslag op 180. Mixt emoties, wat een pot. Ik had het niet meer!. Die laatste minuut, die allesbeslissende minuut… balonthouding, kans ontnomen, een rode kaart. Ik heb de scheidsen van kant gemaakt, wilde ze uit de TV trekken. Ik heb ze uitgescholden, ik heb geschreeuwd en dat met man en macht: PENALTY!!!!, die moet een PENALTY zijn! (lees artikel 8.10c van IHF, nog maar is even haarfijn door) ik kreeg een kleine déja vu naar zaterdag… dwaal!

En dan, zo nuchter als Groningers zijn, die Lois! Ga er maar aan staan, zo spannend. Ik was bijna net al de heer van der Vaart buiten gaan staan, kon niet meer kijken! En BAM! Daar ging ie! One shot, one opportunity… gewoon WERELDKAMPIOEN.

Wat een wedstrijd. Een van wereldklasse. Stiekem voelen wij ons als Nederlander ook een klein beetje Wereldkampioen. Hulde aan de meiden die hiervoor alles hebben moeten laten, hiervoor hebben moeten vechten, vaak genoeg zo dichtbij zaten. Ze hebben het gewoon geflikt. En zij hebben handbal weer even flink op de kaart gezet. Niemand kan meer om die meiden heen. In een klap mijn heldinnen van 2019!

Mijn persoontje is trots. Trots dat ik op een veel lager niveau, dat wel, deel mag nemen aan het mooiste spelletje van de hele wereld. En trots dat ik getuigen ben geweest van deze historische overwinning. Tranen met tuiten, stem als schuurpapier, man o man zo knap. Elk sportliefhebber moet hiervan hebben genoten.

Ik hoop en denkt dat dit zal zorgen voor nieuwe aanwas bij vele dorpsclubjes in heel Nederland. En wie wil er nou niet beginnen in dezelfde kleuren als ‘het Oranje’ en als kleine Tess, de nieuwe Lois of spelen met dezelfde weergaloze speelstijl als Estavana, dat wil toch iedereen. Dromen kan altijd! Dan maar bij KSV, je moet toch ergens beginnen ;). Pff, sta nog te trillen op mijn benen. Die was GOUDS!

Zooo, en dan nu door naar die van ons. Want dit was natuurlijk never nooit niet van wereldklasse maar wel een partijtje spannend. In een spiegelgladde hal, hadden wij van te voren heerlijk wat Pasta genuttigd die met liefde werd verzorgd door Theo & co. Met volle, en halfvolle buikjes gingen wij de wedstrijd tegemoet. KSV begon niet al te sterk aan de wedstrijd. Het liet zich tot 4x toe overrompelen door de snelheid van Meervogels. Daarna trokken Rosina en Judith aan de noodrem. Via snelle tegenaanvallen werd het 6-3. En wist Rosina ook nog een aantal pingels te verzilveren. KSV kroop van een 4-1 achterstand naar 6-5. Via afstandsschoten en 1 tegen 1 acties van Bibi kwam KSV op gelijke hoogte 8-8. De verdediging ging steeds beter draaien. En ook Mascha stond op dat moment als een huis. KSV een Meervogels waren flink aan elkaar gewaagd. Het ging dat ook rusten met een gelijke stand 9-9.

Tweede helft zaak om niet te verslappen. Gewoon volle bak erin. Echter bracht KSV direct na rust veel te weinig. Het leek angstig elke aanval in te gaan, waardoor er teveel balverlies werd geleden. Meervogels liep hierdoor binnen no uit naar 13-9. Zo ongelofelijk zonde. Flink wat onnodige 2 minuten om ons oren, maar KSV gaf niet op. Vocht zich als leeuwinnen terug in de wedstrijd. Via Brittney en Jacqueline werd het 18-15. Jaaaa, daar waren wij weer! Ik zag het weer helemaal zitten, de flow was weer aanwezig en nou doorpakken nu! Bij een stand van 19-15 KSV Meervogels van scoren af te houden en tot 19-18 te komen. En ja, daar was hij dan. Die allesbeslissende laatste 30 seconde, die regel 8.11c IHF, ik had het in mijn spelregels al meerder malen voorbij zien komen, onze leidsman helaas niet. Een grove onrechtmatige overtreding in de laatste minuut (30 sec) van de wedstrijd resulteert in een rode kaart en penalty voor de andere ploeg. Nou, deze kwam echt van de zijkant, er werd een scoringskans ontnomen…… Damn was dit dan echt het thema van het weekend. Bij ons natuurlijk met miljoen keer minder impact als bij de Oranje dames… maar he! Regels zijn regels. Ik had graag willen zien met welke stalen zenuwen nuchtere Roos deze bal op het doel zou hebben afgevuurd. Helaas, er werd niets in gezien. 19-18 in voordeel van Meervogels… dat was een partijtje balen.

Lieve trouwe supporters van alle soorten en maten, wij willen jullie namens de gehele selectie bedanken voor de support in de eerste helft van het seizoen. Wij wensen jullie alle dan ook een gezond en sportief 2020 en hopen dat jullie in het nieuwe jaar ons wat meer keer naar de overwinning mogen schreeuwen…..

haha NEDERLAND IS GEWOON WERELDKAMPIOEN!