Het heeft even geduurd maar daar is hij dan eindelijk…

Ja, soms heb je van die wedstrijden waar eigenlijk helemaal niets aan is, van die doodsaaie duffe wedstrijden. Zo een wedstrijd vond ik het zondag, en ga daar dan maar iets nuttigs over proberen te schrijven. Dan gaat daar soms even wat tijd over heen voordat je de juiste woorden kan vinden of voordat je er ook maar iets van kan maken. Vandaar dat het even geduurd heeft, maar daar is hij dan eindelijk. Komt ie 😉

Afgelopen zondag moest wij als enige in onze Competitie aan de slag. Dit keer tegen Hollandia T. En op zondag. Ikzelf ben niet zo één fan van de zondag. Zondag zijn sommige soms nog aan het bijkomen van de gezellige avond daarvoor en is er nog wel eens te diep in het glaasje gekeken. En dat kan soms zorgen voor tragere reacties, slappe spieren en minder focus. Dus geef mij maar gewoon die zaterdagavonden! Dan staat iedereen strak aan de start. Afgelopen zondag was dat helaas niet het geval. 

In het begin was het even enorm aftasten. Ik was ingevlogen vanuit de Amsterdamse Marathon vanwege werk en kwam vlak voor de start aan. Kon nog deels het ingooien meemaken en of ze goed gefocust waren kon ik hier niet uit opmaken, helaas. Of ze er zin in hadden, dat wel! Iedereen gaat toch altijd wel vol goede moed de wedstrijd in. En zo ook die zondag.

Shannen opende de score, maar toen…

De wedstrijdtafel was niet gefocust genoeg want na 1 minuut galmde door de zaal al het schelle wekker geluid van de klok, met de mededeling dat de tijd erop zat. Wedstrijd werd toen even stil gelegd. Focus volledig naar de knoppen. Opnieuw, in de herkansing…

Het was Hollandia T wat daarna tot scoren wist te komen. Rosina volgde snel. Daarna werd het stuivertje wisselen. Hollandia T kwam 5-4 voor waarna Judith er weer voor zorgde KSV op een 5-6 voorsprong te zetten. En zo ging dat voorlopig over en weer. Er werd aan beide kanten veel balverlies geleden. Verdedigend had KSV het niet goed op orde, het was veel te slap. Brenda fungeerde echt als een schietschijf. Maar die stond haar mannetje wel, die wist heel wat ballen het doel uit te boksen. En zo kon KSV gelukkig nog bijblijven en wist het via Jonna en Jackie te schoppen tot een kleine 9-12 voorsprong met de rust.

Na rust moest het toch echt anders, via een kleine donderspeech van Theo werd dat duidelijk gemaakt. En dat hielp, waar KSV soms in kan zakken na de rust, rechte het juist nu de rug! Via doelpunten van Jacqueline, Roos en Judith kwam KSV op een voorsprong van 7 doelpunten. Daarna ging het nog even door. KSV liet bij vlagen mooi handbal zien, het was bij vlagen weer even het KSV van de zaterdag avond. Genieten geblazen.

Ook de snelle break via Brenda prachtig uitgevoerd met een pass naar Judith kwam op gang. Juud wist driemaal achter elkaar op deze manier tot scoren te komen, focus op en top! 12-23 voorsprong. En nu er op en erover dacht ik. Maar niets was minder waar. Die 10 minuten had KSV denk ik een hoop energie gekost. Want waar nog zo goed stond zakte nu als een kaartenhuis in elkaar. 

Nummer 11 van Hollandia T wist de verdediging flink het bos in te sturen en scoorde maar liefst 4 x achter elkaar, hadden er 7 kunnen zijn maar Brenda wist gelukkig nog een paar ballen te keren. Alleen Rosina en Shannen wisten nog tot scoren te komen via penalty’s waardoor de eindstand 21-16 in het voordeel van KSV uitpakte. Geen pot om over naar huis te schrijven, wel een pot met van alles en nog wat. Een om even goed over na te denken en verbeterpunten mee te nemen naar de volgende wedstrijd. Eerst een weekendje vrij. Dan mogen wij op ZATERDAG! (jeeej!) 30 oktober om 20.50 aantreden in de Waardergolf tegen het altijd lastige Westfriezen DS1. Wij zien jullie allemaal daar.